KabUl EtMek–KaBuLLEnmEk???
eninde sonuda ip oyununu oynayacaktik, kismet bu haftayaymis, disari oynamak icin ciktigimizda herkesin aklinda eminim ki ‘nihayet, sonunda’ sozcukleri wardi. ama ben yine de surprizlere aciktim, hayal kirikligina ugramamak icin oynayacagimiz ana kadar temkinliydim. malum gecen hafta ciktigimizda birden yagis baslamisti. bu oyun oynanmak ile oynanmamak arasinda bize naz yaptigindan, oynama konusuna daha istekliydik, sabirsizlaniyorduk,herkes motiveydi. nihayetinde oyun oynandi ama cok naz asik usandirmisti, bu oyunu bekledigimiz icin gozumuzde buyuttuk, bu bende oyun sonunda hayal kirikligina neden olmustu,
cunku guzel biseyler cikar diye bekledim. bu benim hatamdi cunku beynime oyun kesinlikle guzeldir diye kayit verdim.umdugumu da
bulamayinca hayalkirikligina ugradim.
sunu belirtmek isterim ki bunun nedeni oyunun kotu olmasi degil, benim oyun icin kafamda cok daha baska seyler dusunmemdi.oyunun ilk bolumunde hem gozler kapalıydı hem de konusamıyorduk. Bu durumda bır sekil olusturmak hakikaten zordu. Oyunu oynadıgımız alan asagı yukarı dikdortgen olunca, buna benzer bir sekil oluşturmak kıyasen daha kolaydı. Konuşmanın serbest oldugu ikinci bolumde ise tam bir liderlik
mücadelesi vardı neyazıkki. Halbuki adam akıllı bir kaptan secebılseydik sekli olusturmamiz işten bile degildi. Bu oyunda benim elde ettigim en büyük kazanım bu oldu. Takım olma bilincimiz ne yazıkki pek gelişmemiş. Herkes tek başına kendisini bir takım sanıyor. Bir Turk dunyaya bedeldir ama bir Türk ötekine bedel degildir. Organizasyon eksigimiz var, takım bilinci eksigimiz var. bunun bir nedeni var tabiki. Takım lideri bir başarı sonrası tüm galibiyeti üstlenirse, takım arkadaslarını bir kenara atarsa, o arkadaşları da kaptan ya da lider olmak isteyecektir. Kimse yapabilirmiyim diye düsünmeyerek hemen herkes lider olmak istiyor. Toplumumuza şunu verebilmemiz gerekir ki, takımda ayrı gayrı yoktur, ayrı olan tek sey onların üstlendikleri görevlerdir. Bu bilince ulaştıgımız zaman başarı gelecektir.
Buarada nıhayet gurup işini hallettik, ama tatlıya baglanmadı ne yazıkki cunku halen mızmızlananlar vardı. 70 kişiyi birden mutlu etmek zaten imkansız gibi birsey. O yuzden bu noktada kabullenmek gerekir. tamam Kabul etmeyelim ama kabullenelim. Kabullenmek ile Kabul etmek ayrı kavramlardır. Kabullenmenin içerisinde anlayış yatar. Biz bir durumu Kabul ediyorsak onu degistirmeye calisabiliriz, ama kabulleniyorsak o durumu oldugu gibi iyisiyle kotusuyle içimize sindiririz. Haftaya gorusmek uzere..
